Hoeveel rijlessen heb ik nodig?
12 juni 2017
Autorijden in het donker
5 juli 2017

Gehypnotiseerd autorijden: ik zat niet op te letten

Gehypnotiseerd autorijden: ik zat niet op te letten

In de verte zie ik blauw licht schijnen dat met een noodvaart dichterbij komt, meegedragen door het geluid van gillende sirenes. Op de andere weghelft zoeft de ambulance voorbij. Een auto-Hypnoseongeluk denk ik bij mezelf terwijl ik de radio nog wat harder zet. Toch blijft het jankende geluid nog lang in mijn hoofd hangen. Zou het een ernstig ongeval zijn?

Toevallig had ik gister nog een artikel op Facebook gelezen. Veel ongelukken ontstaan doordat bestuurders niet opletten en hun reis op de automatische piloot afleggen. Zo zie je maar weer: gevaar zit in een klein hoekje. Ik bekijk mezelf goedkeurend in de spiegel. Mij overkomt dat niet. Mijn focus ligt altijd op de weg.

Helemaal als ik mijn moeder met een bezoekje vereer, zoals vandaag. Aangezien we voor de rest niet veel te bepraten hebben, ben ik altijd blij wanneer ik me herinner hoe de reis was. Dat bespaart me weer tien minuten, als ik goed mijn best doe een kwartier, van ongemakkelijke stiltes. Want ongemakkelijke stiltes daar ben ik niet zo van. Niemand houdt daarvan natuurlijk, daarom praten mensen altijd zoveel. Ook over dingen die helemaal niet belangrijk zijn. Ik las laatst dat als je vier seconden niets tegen een gesprekspartner zegt, bij wie je je niet compleet op je gemak voelt, een stilte ongemakkelijk wordt. Ik denk dat ik dat vanmiddag even uittest op mijn moeder. Vier seconden stilte. Maar ja, mijn moeder ken ik natuurlijk al mijn hele leven, ik moet het op iemand anders….

‘Mam’?

‘Hé lieverd’, klinkt mijn moeders blikkerige stem over de telefoon. ‘Ben je al onderweg?’
‘… soort van’, zeg ik terwijl ik met pijn in mijn hart naar mijn autootje kijk die tegen een boom aan ‘geparkeerd’ staat. ‘maar ik ben wat vertraagd.’
Terwijl ik ophang kijk ik naar de sleepwagen die naast de weg stopt.
‘Dat ziet er niet al te best uit’, zegt de monteur na een blik geworpen te hebben op mijn wagentje. ‘Wat is er precies gebeurt?’
‘Dat weet ik niet’, zeg ik terwijl ik grondig mijn voeten bestudeer. ‘Ik zat niet op te letten.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *